zondag 4 november 2018

Awakening Nr. 2

Een kleed zo donker als de nacht
Ligt in plooien op de stad
De maan, weerhouden door de wolken
Mag zo het zonlicht niet weerkaatsen

In de somberheid van mijn vermoeide hoofd
Lopen gedachten in verlichte straten
Waar liggend in een diepe slaap
Ik mensen uit mijn nu en toen ontmoet

Zij sluiten snel een coalitie
Van vermanend vingers wijzen
En tijdens mijn nog schuldbewust herkennen
Van de stemmen glijden deze langzaam weg

Mij op mijn Mea Culpa attenderend
Werpen wolkenkrabbers schaduw
Op mij, verloren wandelaar
Lopend langs betrapte stenen gevels

Dan wordt aan het einde van het verste block
Een roze schijnsel sterker
Het donker van de nacht verdrijvend

Hoog boven mij, vanuit een raam
Klinkt traag en ijl en scherp
Een stem vol eenzaamheid

Een jazztrompet

Aubade aan de nieuwe dag